Reizen

 N.B. Wim's mobile nr. is NU: 06 41587107 !!!!!!

 Als je altijd maar achter jezelf aanloopt, verdwaal je nooit.

Dit jaar ga ik weer naar Turkije en ga weer allerlei oude historische plekken bezoeken. Ditmaal met de verbindende factor : Het Aramees. Daarvan is nog veel van over , maar het zal moeite kosten om het te vinden.In Turkije in de Syrisch-Orthodoxe kerkjes en in Syrië in enkele dorpen, spreekt men de taal nog.Maar ook de cultuur van de Syroyo zoals de Arameeërs heten in hun taal.Klik op de links (rechts) om informatie te bekijken .

Maar in dat Mesopotamië zal ik op zoek gaan en er verslag van doen op deze site.

Nu al heb ik een afspraak om in een Arameesklooster te overnachten in Midyat in Kurdistan, maar ook staat een gids op me te wachten om in het centrum van de arameese kerkjes me rond te leiden. 

Istanbul - Abraham - Mohammed (vzmh) en nu Maria (herziene versie)

Istanbul,13 nisan 2006.

 ...En dan is er nog geen rust voor de voeten als ik om 7 uur in de ochtend de Bosporus weer oversteek, nu naar de Europese kant. Het hotel zorgt voor een andere slaapplaats en ik ga weer op pad. Naar Maria , waar het allemaal mee begonnen is, deze reis.(zie Taxi to Iraq) En weer ben ik te vroeg maar de meisjes van het winkeltje t.o. haar bevestigen dat daar Maria de christen zit. Na een uur is ze er nog niet maar ze wordt gebeld dat er bezoek is. Ik hoef niet uit te leggen wie ik ben. We gaan koffie ! drinken. En ik vertel over de opalen ring waar Mieke zo gek op is. Die was bij haar gekocht verleden november.Dan vertel ik van mijn reis en ze roept: Maar ik ben geboren in Mardin! En ze krijgt tranen in de ogen als ik vertel van de kerken en de foto's en de ontmoetingen met vele lotgenoten van haar. Ook Benjamin, de Hollandse jongen van Mor Gabriël kent ze. Nu even voor Yakup, als hij nog meeleest: Door Maria ben ik op het spoor gezet om me te verdiepen in de geschiedenis van de Syr. Orth. Christenen. Maria drijft in de Passage Halep de juwelierswinkel Mozaik bij de Istiklal Cadd. We praten wel een uur met elkaar en nemen dan afscheid.

Vannacht tijdens de rit naar Istanbul passeert de reis weer in mijn hoofd en komen de bijna vergeten dingen weer naar boven. Wat deze reis anders dan de andere maakte is  de verwevenheid van politiek-cultuur-historie en religie. het is die mix die hier voor de ruines heeft gezorgd maar ook voor de heel complexe situaties .Maar bovenal voor de schoonheid die hier voor het oprapen ligt. Ik zal niet gauw het gevoel vergeten dat door me heen ging toen ik eindelijk de Moskee van Damasqus betrad. Die niet te bevatten schoonheid , die enormiteit van een Godshuis , waar de mens zich toont wie hij is. Waar gebeden wordt, geslapen , gepraat , gelezen , nagedacht. Een huis van reflectie om jaloers op te worden.Ik voelde dat ik zoiets mistte , toen ik het zag. Maar is dit van Allah of is dit het huis van God? Was dit nu het huis van die intolerante Islam? Ik vond het alleen maar een droom.Misschien is dit het huis van de Droom, dacht ik nog. Ýk voelde de behoefte, als een priester die tot bisschop geweidt wordt, als een kat in zwijm plat op de grond te gaan liggen.Buiten de moskee staan nog de resten van de Tempel van Jupiter , gelukkig heeft men ze laten staan.Maar ik voel dat ik dichterbij gekomen ben , bij wie en bij wat , dat moet nog helderder worden. 

Wat ik ook nog wil doen is, midden in de Bazaar endelijk en heel hard roepen:
EN NU IS HET UIT!!!!
Uit,  met dat gebots tegen me aan, uit met het niet aan de kant gaan, uit met het eeuwige  ,where are ýou from?, ik had het ook, helemaal gaar, in de souq van Damasqus gedaan. Dat gaat daar eenvoudiger omdat niemand je verstaat, maar hier in Istanbul, met de hordes touristen voor het Paasweekeinde, ligt dat anders en het voornemen alleen al neemt veel agressie weg, dus ik laat het maar, het was per slot ook alleen maar een voornemen.

Ik vertelde aan de mensen van het nieuwe hotel waar ik geweest was. Kurdistan , zei ik. Maar dat was helemaal verkeerd. Oh. Want als ik die naam gebruikte leek het alsof ik een land bedoelde. Ik vertelde ze over Friesland, maar dat werd niet begrepen. Ik zei: ik houd me mond erover, ik ben een gast in jullie land. Thuis heb ik er wel een mening over. Dat mocht. Dus korte lontjes overal.

...En ik heb ook nog geen tijd gehad om te treuren bij de dood van mijn geliefde G.K. v/h Reve. Zomaar zonder dat hij er weet van gehad heeft is hij naar de overkant gevlogen. Er was geen Kath.kerk voorhanden anders was ik naar binnen gelopen om een kaarts voor zijn zielerust te ontsteken. En met een variatie op de slotalinea van een door G.K. zéér geliefd schrijveruit zijn boek: Reis......besluit ik mijn verslag van een emotionele reis :" Vanaf de Bosporus klonk de schreeuw van een sleepbootshoorn. Hij riep alle schepen op hem te volgen. De schreeuw klonk over het Topkapipaleis en rolde over de Aya Sophia en vloog langs de Sultanahmedmoskee en tolde om de Yenimoskee en alle boten volgden hem en alles namen ze met zich mee , opdat er niet meer over gesproken zou worden......" Mijn opa van moeders kant heeft nog tabak aan Gerard,s vader verkocht toen die een winkeltje voor soldaten in ,t Harde had. Vanter was zijn schrijvers naam, Gerard,s vader.

Penelope(Mieke)
Stop met weven
Jaag de dingers naar je hand van je erf
Odysee komt naar Huis !

( A place I can Call a home- Loreena McKennet)

Istanbul, 13 april 2006  Wim Wagenaar

P.S. Overal zijn engelen, het was in Urfa aan het ontbijt dat een engel in de vorm van Chung Lee me in het oorfluisterde  dat de volgende totale zonsverduistering in 2008 was in mei. Alsof het niet mooier kon moet je je op de Zijderoute bevinden om het goed te kunnen zien , in het westen van China bij de Oeiguren, een Turkse stam. Wat kunnen dingen toch mooi samenvallen.

Ispatra - The long way home

Woensdag 12 nisan 2006 Isparta.

Isparta ligt 40 km van Egirdir en is een stad van 150.000 inwoners. Het ligt op 1000 mtr en het is omringd door bergen met veel sneeuw erop. Ik heb besloten om niet in Egirdir te blijven want dan zou ik me tot de nachtbus vertrekt, compleet dood verveeld hebben. Tot mijn opluchting is er weekmarkt in de stad. Ik breng mijn bagage naar het kantoortje van de busmij. Die brengen het naar het grote otogar (hoop ik)en ik ga daar zelf later heen.Eerst maar eens op zoek naar een optiek want mijn bril is al een dag of wat kapot. In een café probeert een brillenverkoper er een nieuwe veer(zo heet dat ding wat naar je oor gaat toch?) aan te zetten maar hij heeft niet de goede. Wel tovert hij een bril te voorschijn waardoor ik prima kan zien. Die gast keek naar mijn glazen en wist welke sterkte ik had. Enfin hij wees heel ver weg, daar zou een optiek zijn. Het klopte, alleen zag ik hem over het hoofd en vroeg 4 winkels verder geirriteerd waar @#$%$ die optiek zat. Zij vonden het wel leuk! De man ging met bril achter een scherm staan en begon naar ik dacht eraan te slijpen en schaven. Het bleek de parkiet in een kooitje te zijn. Eind van het liedje: een paar identieke veren die ook nog willen schanieren en hij wilde geen geld punt uit. Ik zei toen maar: Tesekuler en sloeg met de rechterhand op mijn hart, dat vond tie mooi.Even later, echt hoor, loop ik door een straat met wel 15 optieks . Ik was bij het ziekenhuis verzeild geraakt en daar wemelt het van de apotheken, ik heb er denk ik wel 50 gezien in deze stad. Een eindje verderop kom ik bij de Carsi Poliklinik met een trits namen van doctoren. Carsi, je schrijft het anders, met Turkse C en S maar het betekent Bazaar. Zo kan gezondheidszorg ook.Lekker afdingen, dat is pas echte marktwerking. Ik zat weer eens thee te drinken en men vroeg me weer het hemd van het lijf. "Wat voor kleur ogen heeft je dochter"? Bijna hetzelfde als ik, antwoordde ik onmiddelijk, "alleen zijn ze wat donkerder en mooier".Aj! Ze vonden het mooi. Ik ook.Maar ik voel dat de reis op zijn eind gaat lopen, de vermoeidheid gaat behoorlijk in de oude botten zitten en wat het innemen van al die nieuwe dingen betreft, het verzadigingspunt lijkt een beetje bereikt. Zo juist nicht Joyce het goede adres nogeens gemaild, anders moet Bé maar even behulpzaam zijn. Gisteren noodgedwongen veel gelezen in Pamuks boek Sneeuw. Hij beschrijft daarin een meisje, met wie hij trouwen wil , in 2 zinnen zo mooi dat ik me  haar direct voor de ogen zie. Het gevolg is dat ik er de hele dag naar uit ga kijken. Als ik even met een busje naar Egirdir terugga stapt ze plotseling in. Ik ben helemaal ontdaan.Ravenzwart haar dat in krullen over haar schouders valt, ze heeft er een paarse shawl onder, de adem stokt me in de keel. Daar stapt Ipek zomaar in de dolmus,onzin natuurlijk, ze heette anders ,maar ik was haar naam vandaag ook al enkele keren tegen gekomen.Op een muur en als merk voor een soort pannekoeken. gek eigenlijk , Ipek, helemaal niet wat ons betreft een mooie meisjesnaam, maar hier wen je gauw aan andere dingen. Nog even en ik ga ook zoals de Koerdische mannen een hoofddoek dragen. Time to go. Anders loop ik misschien nog in andere sloten dan die Mieke dreigde op de deuren te zetten.

Egirdir - Het meer niet meer.

Egirdir, 11 Nisan 2006.
Gisteren is er door tijdgebrek geen blog geplaatst. Het was een dag van verplaatsen richting Istanbul. Ik heb uitgerekend dat ik vanaf het zuiden van Syria zo,n 2000 km. per openbaar vervoer moet reizen. Vandaag komt daar een extra handycap bij want ik wil over de kustweg naar Antalya reizen. Die kronkelt en stijgt en daalt van berg naar baai en soms duizelingwekkend. Als we ook nog eens 2 uur met pech langs de weg staan probeert de chauffeur toch nog tijd terug te winnen op deze weg. Als het gekronkel of de enorme afgronden me wat te veel word ga ik maar een dutje doen.En bedenk me dat korte lontjes ook altijd lange tenen hebben en omgekeerd ook.We rijden door grote bananenplantages die men aangelegd heeft op terrassen a la de rijstvelden in Ýndonesia. Als er en tros aankomt hangen ze er een blauwe plastic zak omheen, enorme groen-blauwe velden. De mimosabomen staan in volle bloei samen met de japanse kers. Bij het pechgeval, er was iets met de luchtvering, werkte één mannetje zich in het zweet en uit de naad en in de vuiligheid. De chauffeur, een kort en dik mannetje stond er met de armen vrij van zijn lijf ernaar te kijken , de broek afgezakt tot bijna onderaan de kont. Hij wilde schoon blijven. We komen in donker aan in Antalya en op mijn weg naar een hotel, want ik ben te moe om nog verder te reizen, stuit ik op 3 Koreaanse meiden. Ik ga met hen mee naar hun hotel en ga hard onderhandelen met de baas over de kamerprijs. Het is dan al 9 uur ,s avonds dus anders blijft hij leeg. Voor de helft mag ik slapen en krijg een vervroegd ontbijt ook nog. Het blijkt bovenaan te staan in de reisbijbel Lonely Planet. Later klop ik hem maar eens op de schouder en noem hem my friend. Als ik een beetje door de buurt slenter bedenk ik dat ik absoluut niet weet waar in Antalya ik ben, het ziet er lekker oud uit en de sfeer is relaxed.Op een terrasje zitten wat Duitse en Hollandse toeristen en die weten kennelijk wel waar ze zijn. We zitten in het oude deel van Antalya genaamd Kalesi. De volgende ochtend loop ik door de eindeloze straatjes en steegjes terug naar waar we gisteren uit de bus zijn gestapt Een kruising van een Gangalhond, het Turkse ras dat niet uitgevoerd mag worden , loopt het hele eind met me mee. Het is een kruising van een herder en een golden retriever. Ýk neem de bus naar Egirdir, gelegen aan het gelijknamige meer, het 4e in grootte van Turkije. Als we de laatste helling overgaan ontrolt zich een fraai landschap. een helder blauw meer omringt door besneeuwde bergen en een landtong die als een vinger in het meer steekt. Daar ga ik heen .Hier ga ik 2 dagen uitrusten van het gereis voor ik in Holland terug ben. Ik neem een nachtbus naar Istanbul op donderdagavond. Maar als ik een poosje door het dorp gelopen heb en ook hier geen scooter kan huren besluit ik de ticket te wijzigen en morgenavond de bus neem naar Ýstanbul.Want via de paralelle communicatie heb ik begrepen dat bij nog langer wegblijven Mieke andere sloten in de deuren gaat zetten .

(Door een storing is het orginele verhaal (1,5 uur typen) verdwenen en moest ik opnieuw beginnen.)

Kiskalesi - Jour de repos

Zondag 9 nisan 2006

Vandaag beleef ýk weer de zondag en dat was eergisteren ook zo , in Halab. 3 dagen weekend. Nu is het eigenlijk altijd weekend voor mij, behalve dan dat de winkels open zijn.Vandaag besloten om er een echte time-out van te nemen en kijk het is meteen een echte zomerdag. Al om 9 uur brandt de zon op het bleke vel.Een bezoek aan de kapper gebracht in zijn zaak a la de jaren 40, gelukkig sprak hij geen andere taal dan Turks dus alles ging in gebaren. Hij laat de waterkraan lopen en ik knik ja. De complete behandeling ,na het wassen de binnenkant van de  oren met een watje droog maken , dat is het ware.De prijs is ook jaren 40,Helemaal weer het mannetje ga ik bakken op het strand.De bus naar Antalya zit vol , dus ik zal in Silifke iets moeten organiseren. Dat zijn dingen voor morgen.Evenals 2 jaar geleden begin ik pas hier een boek te lezen. Sneeuw van Orhan Pamuk. Geliefd én verguisd in eigen Turkije. Toen ik de grens overging naar Syria wilden de Turken mijn koffer inspecteren en zagen het boek. Verstaan deed ik de opmerkingen niet maar ze waren duidelijk zeer negatief. Ik hield wijselijk de mond. Het boek pakt me direct  dus we houden elkaar innig vast. Wellicht komt het ook dat ik me verbeeld enig inzicht te hebben gekregen in de Turkse samenleving, als je daarvan al kunt spreken. Er lopen zulke diep gegroefde scheidslijnen door die samenleving dat ik me afvraag hoe ze dat gaan aanpakken. Een van de zaken dýe in de weg staat is de enorme indentificatie met de Turkse staat en vlag. Die hangt bijna van ieder huis, in ieder geval van elk overheidsgebouw.Bovendien is het streng verboden iets ten nadele te zeggen over die Turkse staat. Vraag maar aan Pamuk.Een ander moeilijke kwestie is die van Kemal Ataturk. De stichter van de moderne Turkse staat.De man kijkt je aan vanaf ieder plein, ieder bankbiljet en ook bijna elk overheidsgebouw.Op de bankbiljetten kijkt hij je aan alsof hij je van ik weet niet wat verdenkt. Als er weer eens iets nieuws gebouwd gaat worden heet het........ Meestal verdwijnt dat na jaren, bij dictaturen hakt de nieuwe alle standbeelden van de oude dictator om. In Syria niet, maar dat komt omdat Basil zijn papa Hafid al Assad opvolgde. Dat blijft in de familie.Het is dan ook moeilijk aan hen in Syria  uit te leggen dat het politieke systeem bij ons héél anders is als ook zij te maken hebben gekregen met papa en zoon Bush. En wat de Amerikanen in Iraq doen is niets anders als wat er altijd is gebeurd in het Midden Oosten. Als je geld en dus macht ziet ga je brandschatten. Je zou kunnen zeggen dat die Amerikanen er niet horen te zijn omdat ze niet uit de buurt komen. Dat deden de Mongolen ook niet. En dat ze logen was ook niet nieuw, toen ze het land binnenvielen.Wat wel vervelend kan zijn is dat ze het probleem in het Midden Oosten zijn gaan mondialiseren. We hoeven er niet meer naar toe te gaan, het komt wel naar ons toe. En de wreedheden zijn ook niet van hier alleen, onze hoeders van het geloof die het heilige land vrij wilden houden , die leerden ook snel dat vieze handen heel gebruikelijk is. Later is men dat de kunst van politiek gaan noemen. Eerder kun je spreken van gelegaliseerde struikroverij.

Komende uit Syria zat ik op een bankje op het otogar van Adana (klemtoon op da) en een theeverkoper gaat naast me zitten en we kunnen een heel klein beetje met elkaar praten. Hij was Kurd. Adana Turks, zei hij en ik knikte want we waren in Turkije. Maar toen begreep ik het pas.Zo wordt er dus gedacht. In Diyarbakir vroeg iemand op straat waar ik vandaan kwam en na mijn antwoord werd ik (weer) op de thee gevraagd. Zou je dat ook gedaan hebben als ik uit Zwitserland was gekomen? vroeg ik, refererend aan het feit dat die gasten de Turken uit het WK voetbal hebben geknikkerd.Dan kreeg je onbeperkt thee zei hij, dat was het leukste sinds tijden dat we meegemaakt hebben. Koerden dus. Reizend door deze ongelofelijk mooie en leerzame streken ga je meer grote hobbels zien die opgelost dienen te worden voor Turkije bij de EU komt. Als dat al moet gebeuren, ik krijg steeds meer de gedachte dat het een historische vergissing gaat worden als men ertoe besluit.

Nog een bericht voor Mieke : Ik belde Corendon voor de reconfirmatie en toen zeiden ze dat als ik het wilde wel een weekje kon verlengen vanwege het slechte weer dat ik getroffen had. Wat zal ik doen? En nog ff voor Bé, als er y staat waar een i had moeten staan, dat is hier slecht te zien want dan tik ik een i zonder puntjes in want die zit op het keyboard op de plaats waar bij ons de enige i zit en die andere zit op een ongebruikeijke plaats.En als ik het keyboard wijzig in de Engelse versie dan zitten er weer hele andere tekens onder de knoppen öçÞÐü snap je ?

Kiskalesi - We ran out of virgins, sir.

Zaterdag, 8 nisan 2006,Kiskalesi-Turkije

Eerst nog iets over wat ik gisteren schreef.Als besluit om alleen te gaan reizen loop je vroeg of laat tegen het feit aan dat je vol loopt met je emoties, omdat je die niet kunt delen. Om te ontlopen hardop tegen jezelf te gaan praten is het meenemen van een toto of zoals ik doe , guardian angels een oplossing. dit is eigenlijk een te laat advies voor moedige Daniëlle.

Vandaag eindigt mijn dag aan een baai die, toen ik de foto zag jaren geleden, er om vroeg bezocht te worden. Kis Kalesi. het Maagden(meisjes) kasteel. Het ligt 150 mtr. in zee en een beetje man zwemt daar zo naar toe. Omdat de dag weer gelopen is zoals dat gaat , besloot ik een kamer direct aan zee te nemen zodat ik met elke oogopslag kon zien hoe die maagden ervoor lagen.

Maar de dag begon al om 4 uur in de ochtend. De bus vertrekt om 5 uur maar om 4,15 breekt het onderstel van de sublieme Syrische koffer en begint het gesleep met de veel te zware bagage. We vertrekken op tijd in een veel luxere bus dan 2 jaar geleden.  Maar we doen weer precies hetzelfde. Stoppen bij een benzinestation en jerrycans vullen die nu onderin de bus verdwijnen. Voor de grens wordt er weer gestopt en er verschijnt een pick-up driewieler die een 20 tal vuilniszakken met sloffen cigaretten afleverd, die verdwijnen ook onderin de bus.Dan krijgen we de 3 Syrische controles. Zoals later blijkt  wordt dat afgekocht dus na een half uur kunnen we verder. Maar eerst bij de tax-free van de Syrieërs wordt de bestelling die klaar staat opgehaald. Weer vele vuilniszakken , nu met drank. Die verdwijnen onder onze stoelen. Nu rijden we 2 km niemandsland door en komen de Turken. eerst wordt er pal voor de 1e douane aan een man in een Syriesche auto de benodigde penningen betaald.Ik zie ong. 100 euro betaald worden. Dan moet alle bagage uit de bus en op een laadperron uitgestald worden.Dat ken ik nog. de buitenlanders worden apart behandeld en met de stempels lijkt alles in orde. behalve de bagage contole. Maar dan moeten alle paspoorten, die toch afgehandeld waren , weer ingeleverd worden bij het buspersoneel. Nu snap ik het ook niet meer. Ineens is alles in orde en we springen de bus in en ik krijg  op de afroep van mijn naam een rekening van de tax-freeshop.Ik heb voor €57,- 4 sloffen cigaretten gekocht.Het was mijn merk niet wat ik had aangekocht, bovendien had ik al 3 sloffen in mijn koffer, in Halab gekocht voor veel minder dan deze rekening. Moderne tijden, de vorige keer werd het spul zonder rekening ongevraagd onder je stoel gezet. Rammelend als een rijdende drankkast gaan we naar Hatay.

Het ritje van Halab naar Hatay(Antakya) is 120 km maar je doet er 4 uur over.Op het otogar van Hatay had ik geen tijd voor wat dan ook want de bus voor Adana vertrok direct. Weer 3 uur rijden. Ik dommel wat op mijn stoel en erger me aan het weer. In Adana knapt de lus waarmee ik de koffer nog enigzins kan slepen. Op alle Turkse otogars, dat zijn dus de busstations, meestal ver van de stad gelegen, wordt je overvallen en bedolven onder de runners die je een kaartje willen verkopen naar waarheen je maar wilt. In Hatay, waar je uit Syria aankomt trekken ze bijna je portemonnaie uit je broekzak omdat daar Shappy met de flashroll weer opereert.Als ik in Adana uitstap vliegt het op me af:Where are you going ,sir. Ik zeg behoorlijk geprikkeld: To the toilet! O.K, leave your suitcase here. Je verliest het bijna altijd, die jongens krijgen geen salaris maar leven op de 10 % van je ticket. Ik moet 2 uur wachten voor mijn verbinding en dan nog eens 2 uur in de bus en dan ben ik bij het kasteel in zee. De irritaties nemen behoorlijk toe , dus het is beter om een dag rust te nemen. Alleen al over het weer word ik spinnijdig en dat is niet goed. Zelfs de Adanakebab, anders dé gekruide gehakt, smaakt flauw. Time-out dus. Tijdens dat gedommel in de bus verbeelde ik me dat er morgen een zwemwedstrýjd werd gehouden , wie het eerst het kasteel in zee bereikte dan een soort Meet and Greet met een maagd van het kasteel mocht hebben.Ik zag me op kop liggen, ik had nog op tijd een zwembroek a la Obelix gekocht, omdat ik ondanks al die suikervrije marsepein en honing toch nog aangekomen was, maar bij het naderen van het kasteel iemand met een lang gewaad en baard zag zwaaien waarop ik zelfs zonder bril nog de volgende tekst kon lezen: STOP- WE RAN OUT OF VIRGINS In Bosra droeg ik een t-shirt van Amsterdam , normaal niet mijn favoriete dracht, maar het leek me practisch omdat je met enige kennis van aardrijkskunde kon aannemen dat de drager ervan niet uit Kopenhavn kwam. Ik vertelde het de man die het busstation beheerde.Hij lachte er hartelijk om. Het is een rare kwast en een idioot, die Iman , veel gedoe om niets, zei hij. Ik zit nog te dubben over de tocht naar Limmasol op Cyprus. er gaat 1 x per dag een slow en 1 maal een snelle boot. Toch maar eerst een rustdag? Ligt ook aan het weer. Het is broeiend als ik de jas aan heb en je die aan de eerste de beste wilt weggeven en even later met die zeemist sta je te rillen van de kou. Bovendien ben ik in alle opzichten strontverkouden geworden in Bosra.

Halab - La route retour

zondag/vrijdag 7 april 2006 Halab.

Toen ik gistermiddag van de souk terugliep naar het hotel, een tippel van 1 km , zagen een paar schoffies dat mijn leren schoenen onder de Bosra'se modder zaten en wezen mij daarop.En zij konden dat wel verhelpen als professionele schoenpoetsers. Ik kreeg net het gevoel dat mijn benen het gingen begeven dus ik gebaarde dat één van hen met zijn luie kont van het zitje omhoog moest komen zodat ik daar zitten kon en hij staan. Ik voelde al aankomen dat er wat zou gaan gebeuren met het afrekenen, daarom had ik niet naar de prijs gevraagd. Na dat akkefietje in Bosra kon niets meer onoplosbaar zijn. Het maatje van de poetser hing over mijn andere knie als waren we al jaren samen en bekeek het werk van z'n collega. Toen het klaar was kwam er een kartonnen papiertje waarop stond: 2.000 $. Grappig dat het dollarteken achter het bedrag stond. Ik gaf hem 25 pond(40 ct) en stond op en liep weg . De jongens beiden aan het krijsen en tieren ,van de andere kant van de stoep klonk enorm hoongelach op. Dat sloeg op de knapen en men had behoorlijk schik van het gedoe. De knaapjes probeerden het nog enkele tientallen meters en zagen toen het nutteloze van hun actie in.

Mijn rechterknie dreigt het te begeven , elke keer als ik even gezeten heb moet ik niet het gewicht op die knie zetten want dan lijkt het of tie doorslaat. Ook bij krachtzetten zoals een helling of trap oplopen. Ik wijt het aan het gesleep met de zware tas, die ik meestal rechts draag. Vooral ook als je hier een stoep op of af moet, dat is al gauw 40 cm of meer verschil dan dreigt er iets te knappen en roep ik Ahhhhh.

Vanochtend al weer vroeg naar het busstation gegaan voor de 4 uurs rit naar Halap. Dit keer had men daar iets nieuws bedacht. We gaan niet alleen de paspoorten controleren maar ook de bagage." Moet hij open? " vraag ik. " Ja hij moet open". De man rommelt wat met z'n hand door de koffer en komt met Flapje tevoorschijn. " Is dit antiek?" vraagt de gek." No, it's Flapje " zeg ik. Nu zal ik voor de nieuwe lezers heel kort uitleggen wie Flapje is. Het is een Nijntje die ik van Betty gekregen heb toen ik alleen naar India vertrok zes jaar geleden. Daar is het beestje door iedereen behangen zodat ze nu lijkt op een Indiaase Godin.Alle reizen gaat ze sindsdien mee. Later is er nog één bijgekomen en door zijn recente verschijning heet hij Broekje. Je moet ze zien als de engeltjes die op mijn schouder zitten en me behoeden voor rampspoed.(gisteren waren ze in Damasqus gebleven !) Ik vertel de man iets over het engel zijn en hij liep over van begrip. Daarna staakte hij het onderzoek in de koffer.Je zag aan z'n gezicht dat het gevaarlijk zijn van mij buiten zijn terrein lag.

Vanmorgen bleek wel dat ik een fikse kou heb opgelopen op dat binnenplaatsje in Bosra.gelukkig lijkt het koude weer een beetje te zijn verdwenen. Vanmiddag toen ik weer met mijn koffer verenigd was en eens schone/andere kleren aan kon trekken , ben ik naar de Quala-at gegaan, dat is de citadel van Halab. Staat overal op borden aangegeven , maar zeg je het tegen een taxichauffeur, dan weet hij het niet. Zo mogen ze wel door rood licht rijden als er geen ander verkeer is, er zijn hier veel ongeschreven regels. Dus ik probeer Quala-at te zeggen en Oja hoor, quala-at dat kende hij.Fort betekent het, kasteel.

Morgenochtend om 5 uur met de bus naar ook zo weer iets. Hatay zeggen de Turken, Antakia zeggen de Syrieërs. Want zij vinden dat het Alexandrette bij hen hoort.Het is door de Fransen en Engelsen aan de Turken verkwanseld voor politieke steun rond de 2ec W.O.. De Syrieërs claimen het nog steeds. Sinds de 1e golfoorlog is de economie in het gebied ineengestort. Enorme kerkhoven van verroeste tankwagens en verwaarloosde olieterminals aan zee.Een mistroostig gebied, daar bij Iskenderun (Alexandrië). Ik reis door naar Adana, de 4e stad van Turkije en dan naar Kiskalesi, een kleine wonderschone baai met een oogstrelend kasteel in zee. Het Maagdenfort. Daar wil ik mijn geestelijke wonden een dag gaan likken en dan op een boot naar Cyprus springen.

Bosra - De gestapelde geschiedenis

Eerst even de geschiedenis rechtzetten: Het hoofd van Hussein, zoals ik gisteren schreef dat rust in de Omajjade moskee behoort weliswaar aan hem toe maar wij kennen hem beter als Johannes de Doper. Zo zie je maar weer: altijd de kop erbij houden.Gisteravond besloten om wat voor weer het ook gaat worden om vandaag naar Bosra te gaan. Bosra wordt beschreven als de grootste Romeinse stad die nog met  een groot stratenplan erbij ligt. Er schijnen nog enkele tientallen mensen in de stad te wonen en het amphitheater wordt als één van de , zo niet dé mooiste te zijn .Maar er dient zich een hinderlijke buikloop aan, die in het hotel goed te hanteren is.De bus naar Bosra, 140 km ver en liggend tegen de Jordaanse grens, vertrekt om de 2 uur en ik ga die van 8 uur pakken. Met een Arabisch papiertje waarop busstation hupsakee staat spring ik na een summier ontbijt in een taxi en ben net op tijd voor de bus. Richting Libanon ligt een vracht sneeuw op de bergen. het weer lijkt redelijk maar erg koud, dat verandert onderweg in vieze regen zodat alles weer gele modder wordt. Na anderhalf uur in de bus is het droog als ik in Basra bij de oude stad uitstap.

De stad wordt al genoemd in het boek Makkabeeën ! in de 2e eeuw voor donze jaartelling.Ten tijde van Phillipus Arabs werd de stad een Colonia van het Romeinse rijk. Phillipus bekeert zich heimelijk tot Christen. In 300 wordt de bisschopsstad een Metropool. De Moslims veroveren de stad in 634, of ze lopen over en de kruisvaarders slagen er niet in om in 1146 en 1182 de stad te veroveren. De Mongolen wel in 1261.

Ik begin een weg te volgen de oude stad in , in de verte staat een vierkante minaret afgetekend tegen de hemel. Ik loop nu over de Colonnadestraat die de stad in tweeën verdeelt en zo'n anderhalve km lang is en , de naam zegt het al omzoomd is met zuilen. Even daarvoor wilde ik iets filmen maar een vuilnisauto bleef bijna eindeloos lang veel lawaai maken. De kou speelde ook een rol, maar dat kreng hield niet op. Ik begon hardop te vloeken en gaf meteen het weer ook een portie.Vanachter een zuilenrij verschijnt een dame in de gebruikelijke dracht en spreekt me aan. Salaa'am. Ze gebaart me mee te gaan en wellicht dat het mijn stemming zal verbeteren , loop ik met haar mee. We klimmen uit de straat en lopen een romaans huis in. Deze is bewoont en in de vierkante ruimte brandt een oliekachel. Behaaglijk is het er ik moet de schoenen uittrekken  en er is al een klein kopje koffie. Ik zet me op een aangeschoven lage kruk. Het gevraag begint zodra er een dochter is bijgekomen die enig Engels spreekt. Voor ik er erg in heb wordt een tweedekopje in geschonken, zeer sterke bittere koffie. Ik besluit weer op te stappen en terwijl ik omhoog kom hoor ik een zacht phoet. Een klein geluid maar voor mij is het gelijk aan de oerknal, want ik weet in een fractie van een seconde wat er aan de hand is en de rest ook, mijn universum stort in, en een neusbedwelmende stank vult zich de kleine ruimte en ik voel enorme warme nattigheid langs de binnenkant van mijn benen stromen. Mijn darmen hebben  in een zucht zich geledigd in mijn jeans. Dit is geen schaamte meer , dit is zo vreselijk genant dat het een stekende pijn geeft. Het jonge meisje loopt met de hand voor de neus het vertrek uit. Ik weet gewoon niet wat ik doen moet, alles voelt nat aan en ik heb geen verschoning bij me. Soms heb je wel eens een droom dat je naakt tussen allerlei mensen staat of zonder kleren op je kantoor zit tussen je collega's. Maar dat is weg als je de ogen opent. Ik schaam me zo verschrikkelijk dat ik ter plekke wil sterven. De 2 vrouwen nemen me mee naar een binnenplaats en gebaren me de broek uit te doen, zelf gaan ze weer naar binnen en even later steekt een hand naar buiten met een doek die ik om me moet doen. Ik trek al de besmeurde kleren uit, het zit zelfs nog op mijn sokken en de geur is ondragelijk. Er komt een emmer water en een soort poetsdoek om de deur heen.Langzaam begin ik weer enige notie te krijgen.Ik maak mezelf schoon , transpiratie van schaamte en angst gutst van mijn gezicht.De vrouw met de gouden tand, degene die me  heeft meegenomen gebaart dat ik binnen moet komen, want ik sta echt als een verzopen kat in de miesregen op dat witgeschilderde binnenplaatje met alleen een doek om mijn heupen.. Ze zetten me weer voor de kachel en de andere vrouw komt met zo'n lange, ooit wit geweest zijnde onderbroek aanzetten , gelijk aan  die van de Arabier in mijn hotel. Die trek ik onder de doek die ik om m'n heupen heb aan . De ander gaat hoorbaar mijn jeans en onderbroek en sokken schrobben en vooral spoelen.Na een half uur kom ik emotioneel een klein beetje tot bedaren. Zoiets hoop je dat je nooit gebeurd en nu is het zover. Daar zit ik dan in een baaien lange onderbroek bij een kacheltje in een historische stad samen met 2 Arabische vrouwen die geen enkele moeite hebben met deze man. Er komt thee en als ik enkele slokken heb gedronken borrelt het in mijn darmen. Nee niet weer, maar er gebeurt niets. Ik begrijp er niets van meestal kondigt zoiets zich aan, maar nu vloog alles mijn lijf uit. Wat later stoomt mijn jeans en onderbroek naast de kachel en 2 uur later dan het plan was begin ik héél timide aan het bezoek van Bosra.

De stad is 1.5 bij 1 km ongeveer en er stapelen zich zo'n 3 kulturen op elkaar. De Nabateeën koning Aretas claimde de stad gebouwd te hebben maar er zijn eerdere tekenen van de stad. De eerste bloei komt met de Romeinen en later de Christenen. Na de vernieling door de Mongolen komen de Mammelukken, uit Egypte en later de Turken.Het ligt op een karavaanroute van Midd. zee en Pers.golf. In de bloeitijd woonden er 80.000 mensen.Ik sla enkele gidsen van me af want behoefte aan anderen heb ik even niet. Ik moet eerst met mezelf in het reine(figuurlijk ditmaal) komen. Er is hier zoveel te zien en het geheel is overweldigend , de grootte en verscheidenheid. Romaanse tempels, moskeeën en kerken. En basiliek waar nog de kruissymbolen duidelijk te zien zijn  en die een cruciale rol heeft gespeeld bij het ontstaan van de Islam. De Bahira-basiliek was een openbare vergaderruimte in de tijd 300 A.D. Volgens overlevering heeft monnik Sergius of Bahira een karavaanhandelaar genaamd Mohammed( vrede zij met hem) vertrouwd heeft gemaakt met de Christelijke geloofsleer , lang voor deze zijn visioenen kreeg. Een andere legende verhaalt dat de monnik voorspelde dat Mohammed(vrede zij met hem) een goddelijke roeping zou krijgen.Tegenover de basiliek staan een onopvallend gebouw dat half in de grond een Romaanse Apsis bevat met drie fraaie nissen in een ronde ruimte, het wordt als mooiste Romaanse basaltwerken beschouwd. De hele stad is uit zwart basaltsteen gebouwd behalve bij sommige voorname gebouwen, waar de zuilen uit geel of wit marmer zijn gemaakt. Als laatst bewaar ik het amphietheater en het is een waar wonder van schoonheid als je de trappen binnenin oploopt en al verbeeld je je in de kuip te zijn , als je dan door de poort de bijna bovenste ring door de poort naar binnenloopt, ontwaardt het theater zich in alle grootsheid. Op het toneel wit-gele marmeren zuilen prachtige friesen en kantelen noem maar op, en een akoustiek om van te watertanden, ware het niet dat een vervelende gast op een klein rieten fluitje zit te oefenen, die hij net van een seller gekocht heeft. Maar het mag me niet afleiden. Dit is schoonheid, die doet de smeerbende van enkele uren geleden een beetje vergeten. Dit is balsum voor mijn gekwetste ziel.Doodop, meer emotioneel dan lichamelijk ga ik een restaurantje binnen en eet een kippevleugel met wat tomaten etc. Informeer wanneer er een bus naar Damasqus vertrekt en zij verkopen me een kaartje. Ik kan ook gratis blijven slapen maar daar staat het hoofd niet naar. de bus komt over een uur dus ik besluit het nog niet bekeken deel  door te lopen. Helemaal de Colonnadeweg af naar de Bab el Hawa,dat is de westpoort maar als ik de werkelijke naam lees krijg ik weer een blos op de wangen (Poort van de wind) Ik strompel over de enorme Romaanse keien waaruit de straat bestaat en ben op tijd bij de bus. Ik val bijna onmiddelijk in slaap en wordt pas vlak voor Damasqus wakker. Dan pas besef ik dat ik mijn mooie keffya, de traditionele hoofddoek, heb laten liggen in de bus naar Bosra. terug op het busstation informeer ik op het kantoor van de bus, maar helaas. Dan toch nog een keer de souk in , maar ik had een auberginekleurige keffya en die zie je niet zoveel. Uiteindelijk moet ik half oud-Damasqus door naar de via Recta om bij de zelfde knaap er één te kopen . 100 zeg ik. O.K. zegt hij. Gisteren betaalde ik 150 (rijksdaalder) Dat betaal je ook voor 350km met de bus naar Halab.

Onderweg is het weer eindelijk aan het beteren, de temperatur loopt op en de zon voelt warm.Ach, denk ik, wat wil je, elke dag zou onvergetelijk moeten zijn. Langs een stalletje pik ik een groene onrijpe pruim en kauw die heerlijk op.

Sham - Hotel Al Haramein

Woensdag 5 april Sham.

Mijn kamer komt uit in de "woonkamer" van het hotel. Bij die backpackerhotels is dat de familiekamer. het dak ervan kan open maar is nu gelukkig dicht gemaakt met canvas. Omdat het vannacht weer met bakken naar beneden kwam leek het of heel Damasqus een spoelbeurt had gekregen.Ik lag in bed en het enorme lawaai van dat water op dat canvas bezorgde me depresies groter dan die boven me. Vanmorgen was het droog maar koud weer.

In die huiskamer zitten diverse types. Er is een boek voorhanden warin iedereen zij zegje kan doen over de ervaringen van het reizen in de ruime omgeving van Syria. De Koreanen en voorheen Japanners zijn in de meerderheid. In de kamer zitten er een paar en je denkt als er een je aankijkt: Hij valt me aan met een zwaard  of mes, zo woest en onberekenbaar zien ze eruit. Rode bandages om het hoofd en ze hebben geen flauwe notie hoe dat alles overkomt bij anderen. Dat kunstje en het hinderlijk voor je kamera staan , verder hebben ze niet doorgeleerd. Er loopt een geweldig grote arabier rond in zijn zijden witte ondergoed. Hij is zeer nadrukkelijk aanwezig, grote witte snor en kaal bovenhoofd met lange witte manen aan de zijkant. Zijn lange onderbroek is ruim oversized en van Koerdische snit dus het kruis zit onder de knieen.De broek heeft manchetten bij de enkels, en er steken voeten onderuit waar een babyolifant van gaat blozen . 2 mannelijke nymfhen vergezellen hem, anders zou je denken met de lokale Anton Heyboer te hebben gehad. Als hij later in vol Arabisch ornaad weer naar beneden komt kan ik alleen maar stinkend jaloers zijn.Wat straalt die gast een power uit. Mijn kamer heeft wat onpraktische afmetingen. 3.50 x 4 mtr maar de kamer is wel 6 mtr hoog. een beetje rare lebensraum.

Om 8 uur is het opstaan en een kwartier later loop ik op straat op zoek naar brood en koffie. Het plan is historische plekken te gaan bezoeken in oud Damasqus. Maar ik zwaai weer af en loop verleidelijke straatjes in en na een tijdje merk ik behoorlijk uit de richting te zijn. Dat wordt een taxi ook al omdat er genoeg gelopen gaat worden deze dag. We gaan eerst naar een ATM, een geld machine. Dat valt niet mee hier want de enige die je ziet zijn niet voor buitenlanders geschikt.

Als dat gelukt is gaan we met de taxi  naar de Bab Sharqi , de poort naar het Oosten. Daar ligt de kelderkerk war Paulus is behandels door de geneesheer en Jood Ananias. Indrukwekkend en om verwarring te stichten bij neef Bé, die kerk ligt aan een zijstraat van de Via Recta. Ook de plek waar Paulus in een mand naar beneden is getaled is daar . daar stat nu de Pauluskerk. Als je daar naar binnen loopt valt je de mond open zo mooi en vol met iconen en schilderijen. Paus Jean-Paul is er in 2001 geweest om collega Gregoire van de Grieks Orth. kerk te ontmoeten. Het lukt me niet een kaars te branden want die zijn niet voorhanden en ik ben de enige in de kerk.Maar deze 2 plaatsen zijn opzich al de moeite waard om naar Sham te komen. Op de terugweg naar de Via Recta stuit ik op een Schrijn voor St.George , de drakenbezweerder, een  altaar van de Syrisch-Orthodoxe kerk en ik loop natuurlijk naar binnen. Mooi mooi allemaal. In de straat raak ik met een mannetje aan de praat ,die mooie dingen verkoopt, en dat doen héél veel mensen hier,en de voertaal is weer Frans. De mensen die langs lopen slaan een kruis, ook bij de kelder van Paulus. De Griekse Popes die bij de kerk rondlopen zeggen bon jour tegen je.

Met de taxi-chauffeur praatte ik over het weer en vooral de regen. " Allah is goed voor ons " zei hij. Zo had ik nog nooit naar dit soort weer gekeken. Deze week is mijn maag 'smorgens het eerst wakker. Het bekende knorrende gevoel.Soms is het je hoofd en soms een ander lichaamsdeel. Dan kun je maar beter eerst naar de wc gaan. Het plan om naar het zuiden te gaan lijkt niet door te gaan, er zijn te weinig toeristen.Ik dub om morgen op de bus naar Latakia te gaan aan de kust en het grote kasteel van Saladin te bezoeken maar ik weet niet hoe de verbinding met Halab is. Vanmiddag de 2e koffer van deze reis gekocht. Ik vertrouw de hengsels van degeen die nu in Halab staat niet helemaal en voor dat geld van een nieuwe kun  je niet krom gaan  lopen.  Vanmiddag met de laatste krachten die ik nog bezat  naar de grote of Omajjade moskee gegaan. Op een muurtje trek ik de schoenen uit en als ik ze in mijn tas wil doen(je mag ze niet laten staan) , vertelt het mannetje dat naar me stond te kijken en de ingang bewaakt: U moet eerst een ticket kopen.  " Lekkere jongen ben jij zeg" foeter ik, want het is een rot klus die hoge veterschoenen uit te krijgen." Eerder vertellen kwam zeker niet bij je op he". Ik moet even stoom afvoeren. Hij verstaat er geen klap van en wijst een vage richting op voor de ticket. Alleen buitenlanders moeten een kaartje van 80 ct kopen. Dames krijgen een cape met puntcapuchon om maar ik ben decent genoeg gekleed in mijn colbertje.Je krijgt voor die 80 ct dan wel waar voor je geld: de schrijn van Saladin het hoofd van Hussein en de schitterede binnenplaats en tenslotte de indrukwekkende moskee van binnen, wel 150 mtr lang en helemaal vol liggend met grote tapijten. Men bidt, praat ,leest en slaapt er in alle hoeken en tegen vele pilaren, het is alweer een sprookje ,zoveel kleuren zo overweldigend groot. Je mag hier overal lopen en filmen en fotograferen. Ik kom ogen te kort.Ik zie een paar heel mooie meisjes/vrouwen in het zwart en redelijk gesluierd maar ze hebben iets wat mijn oog pakt. Maar ze zijn niet gek, als ik begin te filmen duikt  één van hen achter een pilaar en dan laat ik het erbij.Schoonheid hier laat zich moeilijk tonen, ze gooien er meteen een lap of een zak overheen. Dit waren mooie zakken vandaar.

Al diverse malen moet ik het softdrugs beleid uitleggen. Dat je bij ons aan oom agent kunt vragen waar je het kunt kopen. Dat kun je hier ook wel vragen alleen is het resultaat wat anders.    " Bij jullie mag je alles zeggen "  oppert de taxi- man , Ik beaam het en dan zegt hij schuchter:" hier kun je alleen iets tegen je vrouw vertellen , tegen niemand anders". Ik zwijg.    Na de moskee duik ik een zaak binnen om thee koffie  en/of iets te eten te kopen.Het ontbijt bestond dit keer uit 2 kleine warme amandelbroodjes gedoopt in suikervrije honing.Het is 3 uur dus het wordt tijd ." heb je thee of koffie" vraag ik, maar dat heeft hij niet. Cola! Ga weg man, dat drink je niet. " heb je Ayran? Ja ," Ayran fresh in the cow" zegt hij. Wat! laat zien, wat krijgen we nu weer. Maar het is het goede spul. Trouwens de hele dag door loeit er om het kwartier wel een sirene bij mij. Waar heb ik mijn portemonnaie- shit mijn bril. Waar is de camera.Ik ben m'n leesbril kwijt. Waar heb ik die het laatst gebruikt. Het gaat maar door , alleen mijn telefoonoplaaddraad is echt foetsie , maar die zijn hier ook te koop. Ik sjouw met veel teveel spullen rond en dat komt omdat ik alles wil zien - fotograferen en nog veel meer, vooral nix missen.Hierna ben ik aan vakantie toe.   

Nog ff wat huishoudelijke zaken: We tankten met de bus 180lt benzine voor € 20.- En Mieke moet mij maandag of zo helpen herinneren , als ik terug ben in Turkye dat ze daar nog  Pantene hebben.   De man van wie ik nog geld terug moet krijgen heeft zich via de mail gemeld en ik,moest maar komen  , dan maakte hij alles goed. En het wordt werkelijk tijd voor totale blindheid of platzakheid. Ik sta aan veel te grote verleidingen bloot om die in m'n eentje het hoofd te bieden. Ik ga hier ten onder,mijn voorgangers strijdend, ik kopend.                     

Sham - Waar is mijn jas?

Dinsdag 4 april , Sham.

Vanmorgen om 7  uur het hotel verlaten op weg naar Damas of Damasqus of nog beter, zoals ze hier zeggen, Sham. Mokum of zoiets. Zonder  ontbijt de bus in voor 4 uur. ik kon nog net een flesje bananenyoghort scoren op het busstation . De overheid hier wil graag van alle gereis van iedereen op de hoogte blijven dus heb je je paspoort nodig als je in een bus of trein stapt. Ook lukt het me niet om op de voorste paals in de bus te zitten.Zondag en ook nu weer werd ik naar achteren ge bonjourd, nu zag iki dat ik stoel 20 had. dat ziet er in het arabisch uit als een omgekeerde 7 met een punt.

Omdat ik al eerder in Halab was, 2 jaar geleden, maakte de souk niet meer die indruk als toen bij de eerste keer, maar ik ben er weer 2 keer over  of  liever door gelopen en het blijft een 1001 nacht sprookje, al die kleuren en al die facetten van dat Arabische leven. Een slager had kans gezien een koe zo te villen dat het karkas nog geheel intact midden op het gangpad lag. Er zat geen draad vlees meer aan. Of ze villen een schaap die aan een deur is getimmerd, nou ja , ga er maar eens heen. Als je denkt dat Istanbul al het oosten is dan vergis je je. Waar Istanbul ook niet aan kan tippen  vergeleken met Halab- en natuurlijk ook Damas- is het vuil. Dat slaat alles wat je kent en gezien hebt

We rijden door vruchtbare velden naar het zuiden en ineens zie je de besneeuwde toppen van de bergen van Libanon . Het wordt ook wat duisterder. Ik heb mijn koffer in Hotel Syria vlak bij Baronstreet in Halab achtergelaten om die vrij- of zaterdag weer op te halen want ik moet toch er weer daar overnachten omdat de bus naat Hatay in Turkije  om 05.00 uur vertrekt. Als we door de woestijn rijden geloof ik mijn ogen niet: het is natte sneeuw dat tegen de voorruit klettert van de bus. En , lach niet , ik heb de 2 jassen die ik meegenomen had in die koffer gelaten. Lekker is dat. In Damas(qus) lijkt het een beetje beter maar volgens mij is het in Nederland warmer dan hier. Bij de uitgang van de bus staan ze me al op te wachten, de taxichauffeurs. Where to sir? Ik zet mijn tasjes op de grond en haal de gids voor de dag daarin heb ik het adres opgeschreven van een backpackershotel. In de taxi wil hij me op andere gedachten brengen maar mijn stemming heeft zich aan het weer aangepast. Niet zeuren, daar gaan we heen.

Het blijkt in een straatje die is overhangen met een soort klinop, alhoewel ik eerst dacht dat het druiveranken waren, maar dat is niet zo logisch hier. Door de deur kom je op een soort overdekte binnenplaats met een fontein en allerlei zijes aan de kanten en 3 kamers met kleine openslaande deuren . De kamer met 2persoonsbed bestaat verder uit een stoel en een kast. Wassen en toilet kan kop de binnenplaats, erg knus en niet helemaal onbekend. Voor ik me in damas stort vraag ik aanteduiden op de kaart van de stad die ik ij me heb , waar het hotel ligt, dan weet ik waarheen ik lopen moet en hoe ik er terug kan komen. Na eerst eens wat gegeten te hebben ga ik echt op pad. Maar na behoorlijk wat @#$%^&*( blijkt dat wat mij als vertrekunt was opgegeven behoorlijk verkeerd is. Maar na een poosje ben ik echt in Old Damasqus, de ommuurde oudste bewoonde stad ter wereld.Dat valt ook wel op, het is werkelijk een juweel , alleen mijn stemming moet nog verbeteren, de verkopers die op me afkomen krijgen de volle laag.Maar alo filmens en foto's makend kom ik weer wat tot mezelf. Na een uur lopen bedenk ik dat het misschien toch betere was geweest in Urfa zo'n karper aan de staart te trekken en dan als straf met blindheid geslagen  te worden, want ik zie en koop zoveel prachtige zaken , dat mijn bankroet schechts nog een kwestie van uren is.

Ik wil de Ananiaskapel bekijken een van de oudste christelijke kelderkerken van de stad. De Jood Ananias had de blinde Saulus genezen en deze bekeerde zich tot Christen en noemde zich Paulus. Toen de Joden daarvan op de hoogte kwamen en hem wilden straffen lieten geloofsgenoten Paulus in een mand langs de stadsmuur zakken .Daar staat nu de Pauluskerk.Maar je kunt hier geen stap doen zonder over de geschiedenis te struikelen. En daarvoor ben ik gekomen. Eerder heb ik het idee gehad om op zoek te gaan naar exacte bewijzen dat Jezus en alle beschreven gebeurtenissen hebben bestaan en plaats gevonden. Daarnaar is veel onderzoek geweest maar veel verder dan dat er waarschijnlijk een Jezus (Joshue)heeft bestaan in die tijd komt men niet. Het hoeft ook niet, als religie wetenschap wordt is de lol er snel van af. Geloof  moet geen kennis worden. Maar mijn geloof in het weer wordt er intussen niet beter op vooral met de wetenschap dat mijn jassen buiten bereik van mij zijn.

De plannen zijn om een tocht naar de grens met Jordanië te maken , dat kan alleen als er voldoende deelname is. En ik ga niet vooruit betalen, anders laat ik een spoor met debiteuren achter.

Gisteravond liep ik Ahmed tegen het lijf, hij was mijn gids 2 jaar geleden en we kregen ruzie , natuurlijk over het geliefde geld van mij en ik ergerde me aan zijn karakter. we herkenden elkaar en om Cleo een plezier te doen gingen we thee drinken. Ik kreeg een fraaie cd van hem met alle touristische attracties van Syria. Hij wil de St.Simeontour met me doen maar dat wil de jongen uit het hotel ook en Noman ,die plotseling uit het blauwe naast me kwam zitten in het internet café, die wil mij er ook heen brengen. Op de radio speelt een liedje: Maybe I can find a place I can call my home- Maybe I can find a home I can call my own. Jaren niet gehoord, ik krijg het ber warm van. Zelden heb je een jas nodig.

 ps.Wie van jullie weet uit welk lied de tekst is en wie het zingt.(ze heeft rood haar)

 

Halab-eindelijk weer expresso.

Vannacht kwam het met bakken de hemel uit maar het weerhield me niet om plannen te maken. er melden zich al weer diverse mensen die mij een tour aan willen praten. En allemaal naar Simion de zuilenheilige. Daar ben je nog niet geweest zegt er éen. " Hoe weet je dat" ?" Dat weet ik gewoon" is het antwoord. Dat ga ik doen als ik terug kom uit Damasqus. Ik wil hier de koffer laten en met alleen het noodzakelijke naar Damasqus reizen per bus, want met de trein is het een onzekere reis. In principe vertrekt hij op tijd maar met de aankomst wiler nog al eens iets fout gaan. De bus doet er 4 uur over (350 km) De dame uit Singapore vertelde me nog dat op zaterdagavond de politie in lijn bij ons hotel over straat liep, knuppel en schild in de handen. Ik heb er niets van vernomen. Wel zijn we vrijdag wel door de plaats gekomen waar de volgende dag een Koerd is doodgeschoten.

Hier de straat oversteken is net zo'n sport als in Cairo, je houd je hart vast en hoopt dat iedereen in de auto's recht vooruit kijkt. Bij toeval in een Armeense kerk terecht gekomen want ik was weer eens de weg kwijt en via onmogelijke stegen en gangen kwam ik uiteindelijk uit waar ik begonnen was. Op weg naar de citadel en souk.Vanmiddag het Baron Hotel bekeken, het is nog steeds in gebruik. Ik mocht de kamers van Agatha Christi zien en die van wijlen de president van Syria, vrede zij met hem, zoals ook de kamer waar Laurence of Arabia de nacht heeft doorgebracht. Voor mij zou dat neerkomen op 45 $. ze rekenen nog steeds in $ hier. Daarna een bezoekje aan het VVV gebracht en enkele posters gekregen.Toen was de rug alweer behoorlijk nat, want ik loop net zoals alle mannen hier, in colbert. Het is droog, maar zij hebben het koud. Vanochtend in de souk moest ik mee eten bij een winkeltje. Ze hadden stapels ronde plakken brood liggen en in enkele kartonnen bakken zat iets wat leek op marsepein met creme en dat alles in een soort appelmoes. het was zo lekker dat ik de lunch heb overgeslagen. Voor de zekerheid toch nog even gevraagd of de marsepein suikervrij was. Dat was zo. De man waarvan ik 2 jaar geleden een mooie arabische ring kocht knikte tussen twee trekken van zijn waterpijp en herkende me. Ik vroeg wat een fraai klein kamelenzak moest kosten . 75 $ goed zei ik . Ik neem het mee voor 5 .Maar hij wilde 10. Misschien morgen weer een poging wagen. Ik ben nu al moe als ik aan het gewicht denk.

Urfa - de bus naar Halab

Het is 2 uur in de ochtend als ik wakker schrik en denk me verslapen te hebben. Maar ik hoef pas om 6 uur op te staan. Als het dan zo laat is hoor ik aan de voorbijkomende auto's dat de weg kletsnat moet zijn. Zelfs erger , het regent. Ik kleed me aan maar niet in de Nemrud outfit, want bij het zien van de hemel besluit ik het te cancelen. Beneden komt Yousof de chauffeur  naar binnen en ik vertel hem mijn besluit. Verrast is hij niet. We wachten tot Chung Lee naar beneden komt . Zij hinkt want ze zoekt een pleister voor de blaar op de hiel. Yousof betaald haar het geld terug maar heeft niet genoeg om mij ook uit te betalen en ik voel al nattigheid.Tegen 9 uur loop ik naar het kantoor van de touroperator maar alles is gesloten, ik had niet anders verwacht. Yousof had gezegt dat zijn baas om 12 uur terug zou zijn, of weer weg zou gaan.Ik besluit niet langer te dralen en ga m'n spullen pakken en spring in een dolmus naar het busstation. Over een kwartier vertrekt een busje naar Akcakale= spreek uit Atsjakkulle, de grensovergang met Syria. We zullen er dan op de tijd zijn dat de grens ff opengaat (van 11 tot 15 uur) Het busje zet me bij de spoorlijn af en aan de overkant ervan staat een Turkse soldaat die mijn paspoort wil zien en daarna vraagt waar ik vandaan kom. De sleepstang van m'n koffer begeeft het omdat Chappy, de eeuwige man met de flashroll geldbij een grenspost , de koffer daaraan optilt en dat ding is al veel te zwaar en van Turkse makelij. Hij zit er niet mee en terwijl ik bij een kantoor van de Turkse douane allerlei vragen beantwoord, onderhandel ik ook met hem over de Syrische ponden die ik moet hebben. Hij geeft me veel te weinig voor de euro's. alleen weet ik de koers niet meer maar ik weet wel dat alle Chappy's bij grensovergangen met Syria je grof bij de benen nemen. Dus dat gebeurt me geen 2e keer. De douane gaat zich er ook mee bemoeien en als ik zeg wat geef je voor €50. dan wordt er in de handpalm van alles gekrabbeld met een slecht schrijven de ballpoint.Ze kunnen met z'n allen alleen Turks.Als ze merken dat ik koppig ben wijzen ze op een opening in een plaatijzeren muur waardoor ik verdwijn naar Syria. Er zit een meter tussen de 2 ijzeren muren en dan komen de Syrieërs op me af.2 verschillende diensten en heel wat heen en weer gevraag, vooral overdat "geen beroep". Uiteindelijk gebaart men dat ik door mag lopen.Krijg ik geen boardingtkaart, vraag ik want die moet je weer achterlaten als je het land uitgaat. Daar , wijst er één, 500 mtr verderop staat kantoor 3. Ik loop gebogen om de koffer bij het handvat te houden en de rugzak zakt in de nek. de weg is met koeien- en schapenstrond bezaaid. Welcome in Syria staat op een bord met de beeltenis van Basir Assad. Het duurt weer de nodige tijd maar uiteindelijk sta ik in Syria. Het dorp is vlakbij maar er wacht al een suzuki pick-upje op mij.De jongen die ernaast staat trekt een hand met een iets kleinere rol geld uit zijn broekzak en we spelen het spel opnieuw.Zelfde koers als aan de andere kant, maar nu laat ik 2 biljetten Syrisch geld zien.Die had ik van een vorige keer overgehouden. Maar nu is dat vals spel van mijn kant, vindt hij.Later stel ik vast dat ze 25 % boven de koers zitten. Ik stap in het karretje en zeg: Bus Halab.de chauffeur vertrekt. De weg zit onder de blubber want het regent nog steeds en aan het eind van het dorp rijdt hij een zand-modderweg in en even later een omheinde plaats binnen. Daar staat de bus naar Halab. Die zou dus nooit te vinden zijn, temeer daar ook hier niemand iets anders dan Arabisch praat. Enfin, de jongen in de bus weet na een poosje de goede koers voor het 20 eurobiljet terug te geven dus : iedereen blij. Om 4 uur in Halab en even later in het hotel en weer ff later hier bij het internetcafé.

Vanmorgen samen met de lady uit Singapore 2 uur lang ge-ontbeten.We waren toch op om 6.30 en vanaf die tijd was het ontbijt klaar dus gingen we zitten en praten en eten. Chang Lee, zeg maar Doris, bleek schrijfster te zijn en nog beter reisschrijfster. Ze heeft oa een reis boek over Bali en één over Lombok op haar naam staan. ze noemde het aantal landen dat reeds op haar conto stond en dat was niet gering. We praatten over andere reisschrijvers en ik citeerde Theroux over reizigers en touristen. ze klapte in de handen zo mooi vond ze het. Hihihi, het bekende giecheltje.En we gingen de plaatsen noemen waar we waren en naar waar we toe wilden.De tijd vloog en maar dooreten," je moet die sesampasta proeven en dat mengen met die melassesaus en dan brood erin dopen. Ze ging in augustus een nieuwe poging wagen met de mt.Nemrud. Je bent maar gelukkig als je van je hobby je werk maakt. Hihihi , yes William. Ik kreeg haar visite-kaartje waarop ook haar publicaties staan . Ze kan deze blog helaas niet lezen. we gaven elkaar een hand en gingen ons weegs.

Dus er zit niets anders op om terug te gaan naar Urfa om mijn geld terug te halen. Misschien een goed idee Mieke, om dat Barcelona te laten schieten en naar Diyarbakir te vliegen en deze zomer de mt.Nemrud te gaan bekijken. Door sommige kenners worst het het 8e oude wereldwonder genoemd, alleen is het pas in 1881 ontdekt. Want die smak geld van mij kunnen we niet laten liggen. Ik had toch al geschreven dat ik het meest van mijn eigen geld hield? ps voor Mieke: de jansens hebben al contact gelegd.

Harran-Het buitenverblijf van Abraham

Zaterdag,1 aprýl 2006.

Vanmiddag zijn we in een minibus naar Harran gereden 50 km buiten Urfa. Het landschap rondom Urfa is drastisch gewijzigd door het GAP. Dat is de naam van het project . Men heeft een dam, de 4 e in grootte ter wereld, aangelegd in de Euphraat en nu wordt het hele gebied ten zuiden en oosten van Urfa geirrigeerd.De katoenplantages verdwijnen en je ziet gewassen verbouwd worden en pistachebomen groeien. Kortom er moet nu welvaart komen. De wegen zýjn nog erbarmelijk slecht. De bevolking van Urfa betaat voor 70 % uit Koerden en 30% Arabieren. Maar hier in de plains naar Syria ziet de wereld er compleet Arabisch uit. Massa,s kuddes schapen en koeien en geiten zwerven over het land, kleurig geklede vrouwen werken op het land en in Harran is de voertaal Arabisch.

We zijn er niet alleen voor het historýsche interesse heengegaan maar ook voor de kenmerkende bijenkorf Maar in de dorpen waar we onderweg langskomen zien we ook lemen hutten scheef staan waar mens en dier in wonen. Harran is indrukwekkend, de Halebpoort is nog redelijk intact en je kunt nog de vormen van de stadsmuren volgen Het kasteel is nog steeds indrukwekkend net als de ruines van de eerste Islamitische universiteit. Wel natuurlijk de jengelende kinderen achter en naast je, maar het lukt me om een paar vrouwen op de foto en film te zetten zonder de portemonnaie te trekken. Vanmorgen had ik 2 uur door de backstreets van Urfa gezworven en me weer de ogen uitgekeken. Veel huizen hebben een bord boven de ingang hangen waaruit blijkt dat de inwoner(s) de Hadj hebben gedaan, de gang naar Mekka. Behoorlijk vermoeid door de oneffen straatjes verzeilde ik weer op de bazaar en zocht alle caravanserai,s op die er zijn. Eentje was nu in een naaiatelier veranderd, het stond er vol met trapnaaimachines , waarschijnlijk was het een Harem vroeger. En weer overal thee drinken, soms met een verhaal ýn het Koerdisch of Turks, mij is het om het even. Veel van de wandeling en ook het gedoe met de vissen op film vastgelegd. Voor de niet al te bijbel en Koranvaste mensen hier even de uitleg: Abraham was bezig met het vernielen van afgoden toen de Assyrische vorst Nimrud dit zag plaatse hij Abraham op de brandstapel maar God veranderde het vuur in water en het brandhout in vissen. De karpers hier in de bassins lachen nog steeds in hun vinnen. Wie ze kwaad doet wordt met blindheid geslagen. Wat verderop , net buiten Urfa is de plaats waar Job behoorlijk lang op een bericht heeft zitten wachten, het waten ware jobstijdingen, ik ben verre van de plek gebleven. Als je hier bij je eten een biertje(efes) wilt drinken handel je als volgt: ga naar een lokantansie in de buurt van de 2 café,s die bier schenken en bestel wat je wilt eten, wijs dan het café aan waar je gaat zitten en alles komt samen op je tafel. Je kunt niet naar buiten kijken, de gordijnen zijn dicht.

Na heel veel gehannes ga ik toch morgen met een lady uit Singapore de Nemrud op. Er zou een Duits stel meegaan maar die hebben toch anders besloten. Ze, volgens mij broer en zus ,konden maar niet beslissen. Hij had zo,n muisenkopje en had de ellebogen naar binnengetrokken alsof het koud was , bovendien had hij een stemmetje dat, als ik die had ,nooit meer buiten kwam. Dus blij dat ze weg zijn. We zijn dan de eersten dit jaar die proberen de top te bereiken. Beide hadden we ons er zo op verheugd dat de meerprijs nu we maar met 2 gaan , voor lief nemen. 6,30 uur vertrek. Ik moet slapen.

Urfa - De stad van de Profeet.

Toen Antep de toevoeging kreeg van Gazi(antep)waren die van Urfa daar zo ontstemd over dat zij het voorvoegsel Sanli kregen. Het eerste betekend oorlogsheld en het laatste glorieus. Iederen was toen tevreden. Dus nu praat iedereen over Antep en Urfa. Zo gaat dat, lippendienst, daar zijn ze overal gek op. Na een rit van ruim 4 uur ben ik aangekomen in Urfa, en het was liefde op het eerste gezicht. Onderweg had men voor een Jandarme kazerne onverwachts ? een roadblock opgeworpen. Als eerste werd ik natuurlijk uit de bus gehaald. Is dit jouw koffer ,werd er gevraagd en ik antwoordde in het nederlands;Ja die is van mij. Ik mocht weer instappen, vervolgens werd de rest onderzocht.Hier in Urfa lijkt ook wel de noodtoestand uitgebroken te zijn, overal bussen Polis en pantserwagens.Maar Urfa dus,er zijn weer mensen die een andere taal spreken dan Turks of Koerdisch, en ze laten het allemaal aan me weten. Je krijgt buikpijn van de glazen thee. Een mooie en heel oude stad, vanmiddag kroop ik door een lage poort om de geboortegrot van Abraham of zoals hij hier heet Ibrahim te bekijken. Iedereen dronk een glas water uit de fontein, ik liet die beker aan mij voorbij gaan. Verderop, nu we het toch over water hebben , was de vijver van de heilige vissen. Ik zal het bijbelse verhaal niet vertellen, lees Genesis er maar op na.Hé, riep ik , er zit een Bhoedist tussen die karpers! Ja hoor , een mooie geel-zwarte koi-karper zwom er rond, ze vonden het geen leuke grap.Morgenochtend ga ik de nodige dingen bekijken en om 14.00 uur gaan we met een groepje naar Harran, een stad ook weer genoemd in Genesis (En Terah nam Abrams zoon en Lot de zoon van Haran zijn zoons zoon an Sarah zijn schoondochter etc.....) Morgen hoor ik ook of we toch nog de Nemrud opgaan, want die is tot 600 mtr voor de top te berijden. Dat wordt een groot feest, alle Goden in de sneeuw daar. Dan ga ik maandag de grens hier over naar Syria , daar kun je alleen tussen 11 en 3 uur overheen. Lopend en dan onderhandelen over een taxi naar het eerste dorp in Syria waar wel weer openbaar vervoer naar Haleb of Aleppo zal zijn. Ik zie nua wie daat als Jan met de korte achternaam weer vies bij de benen wordt genomen. Maar alles hiet in Urfa is zoveel aardiger als in Diyarbakir.Alles is wel net zo vies maar het is een mengsel van Koerden en Arabieren hier. Veel mannen dragen een , wat wij zouden noemen, hoofddoek in de kleuren zoals de vrouwen ze hebben, ipv een Arabische theedoek ala Arafat. En , heel mooi, de mannen dragen de babies op de arm, in een deken gewikkeld, want het is maar 25 gr. hier. Mensen in prachtige Koerdische kleren, vaak tot op de draad versleten, maar heel kleurrijk. Die Koerdische mannenbroek ziet eruit als een rok die op kniehoogte is dichtgenaaid en waaronder een paar smalle pijpen uitsteken die strak om de enkel zitten. Ze hebben dan een niet bijpassend colbertje erbij aan.Vanmiddag kwam ik op een oude caravanseraij terecht met een paar grote platanen en alleen maar tafeltjes met krukjes waarop natuurlijk alleen mannen zaten te dominoën of te kaarten, schaken etc. En allemaal in de beschreven soort kleding, met ook echt Arabische types erbij. Ik werd aan diverse tafels op de thee gevraagd. Mijn schema ziet er dus weer uit zoals ik gehoopd had, vol avontuur en zicht op mooie zaken.

Midyat- Kerk in - kerk uit.

Midyat ,donderdag 30 mrt.

Al om 10 uur sta ik op een kruispunt in oud Midyat en kijk om me heen. Alleen maar thee drinkende mannen in het zwart staan en zitten er te kijken naar niets en naar een uit de bus stappende tourist. Dat voel ik zelf niet zo. Immers Paul Theroux, een erkend reisschrijver heeft voor eens en altijd een definitie gegeven van het verschil tussen een tourist en een reiziger. ;Een tourist weet niet waar hij is geweest en een reiziger weet niet waar hij terecht komt.

Zonder mijn best te doen lukt dat laatste mij elke dag weer.

Maar zover zijn we op dat kruispunt nog niet. Ik laat het beeld op me inwerken en bedenk wat voor actie ik moet ondernemen door enige grip op de gebeurtenissen te krijgen. Eerst thee drinken en ontbijten , want dat was er vanochtend bij ingeschoten. En natuurlijk de medicijnen innemen, want dat kan nu weer. Iemand begint in gebrekkig Duits tegen me te praten en ik neem zijn gezicht in me op. Straks kan hij van pas komen als ik contact ga leggen met de mensen waarvan ik een tel.nr. heb.Jengelende jochies willen m,n schoenen poetsen, maar dat is verspilde moeite hier. 10 passen en je kunt opnieuw beginnen.Ik probeer te bellen zonder resultaat, alleen wat Turks geschreeuw .Mijn stemming wordt er niet beter op, ook al omdat ik de koffer nog bij me heb en die is een blok aan het been.Bovendien is het al veel warmer hier dan in Mardin.Dan krimpt het lontje ook. Ik sta bijna op het punt een te opdringend kereltje een rotschop te geven als iemand me weer in het Duits toespreekt.  Dat bespaart een hoop gedoe. Ik breng mijn koffer onder bij het internet café en de man blijkt zowaar tot de Syrische gemeente te behoren. We drinken thee in zijn juweliersshop en lopen wat later naar de eerste kerk.

2 schoenpoetsertjes van zo,n 10 jaar worden mijn gidsen op de jacht naar de andere kerken. Het oude deel van Midyat is erg schilderachtig als je er van houd. Honingkleurige  huizen met witte minaretten en de zandkleurige blijken de torens van de kerken te zijn. Kromme hobbelstraatjes  waar de kippen ongestoord rondlopen. waarschijnlijk zijn ze om religieuse redenen niet ge-ent , of hebben ze ontheffing van ophokplicht. Het is wel een mooi gezicht.Echtje Koerdische kippen, zo trots als ze rondlopen. Ik laat een van die knaapjes m,n zware rugzak dragen , hij is apetrots, de ander fluistert alleen maar over wat hem straks te wachten staat: MONEY! Hij kan er al niet meer over ophouden. Zelf voel ik iets van een pedofiele tourist in me opkomen, gelukkig heb ik geen korte broek aan.

Het kost me mijn laatste losse munten om via een minarettrappetje op het dak van een verlaten kerk tekomen. In de tussenruimte vliegen duiven op die er op onverklaarbare wijze binnen zijn gekomen. De knaap vangt er een en ik zie aan zijn gezicht dat het dier de avond niet meer gaat halen.

Ik begin me weer op m,n gemak te voelen, heerlijk om zonder die rugzak te lopen. Na wat eten onderhandelen met een taximan over de rit naar het Mor Gabriël , één van de mooiste kloosters hier in O-Turkije. Het is een half uur rijden en bij toeval tref ik Benjamin bij de binnenkomst. Hij is mijn gids en kent zowaar Yakup de Syr. jongen uit Nederland waarmee ik in contact sta. Het klooster is al behoorlijk gerestaureerd en ik bekijk het allemaal. En weer , op het laatst mag ik iets heel bijzonders zien. Zou het een verkooptruc zijn? Maar ze verkopen niets en ik hoef niets te betalen, dusssss.

We lopen terug naar de kerk waarin we al geweest zijn en hij schuift een gordijn weg waardoor ik bij het geweide altaar mag komen en hij laat de gebogen zoldering zien Goudingelegd mosaiek maar ernstig beschadigd, ze hebben er Italianen bijgehaald om de restauratie te doen. Het lijkt me monniken werk, zeg ik , maar het ontgaat hem. Benjamin komt uit Rijssen en is voor 6 maand op stage hier. Buiten staat het hoofd van het klooster me op te wachten en ik dirigeer hem en Benjamin voor de poort en ga wat foto,s maken.

We spreken nog over de regeling om in het klooster van Abraham te overnachten maar het gesprek met de taxichauffeur, die me dan bij een kapper moet brengen, ontgaat me verder.

Terug in Midyat gaan we naar genoemde kapper en zijn vrouw spreekt Duits. Hup, naar het klooster en inchecken, zegt ze . Je kunt dan teruglopen naar de stad om nog te spatssieren.

Maar bij het klooster denkt men anders en ik zit weer in een stink hotel. Mijn humeur is behoorlijk gedaald, ookal omdat de koffer zijn inhoud over straat gooit vanwege kapotte ritsen.Als ik uiteindelijk weer een nieuwe  koffer heb, ga ik foto,s maken op de markt die in de brandende zon op een kaal veld buiten de stad gehouden wordt. Het lachen en de pret zijn snel weer terug.

Maar ik wil nu ff geen kerk meer zien.

Morgenvroeg de bus naar Sanliurfa, een paar honderd km naar het westen.

Mardin. De Tafel Van Jesus

Onderweg met de bus naar Mardin krijgen we pech. De chauffeur zet de bus aan de kant en iedereen stapt onmiddelijk uit om te gaan staan roken. Hij sleutelt aan de motor en schroeft het filter die de olie van water scheidt eraf en zet er een nieuwe op.We kunnen weer rijden. Het landschap is veranderd toen we de Euphraat overstaken. Glooiende hellingen met groen gewas erop, soms doorsneden door een stroompje. Het begint nu echt Oosters of Arabisch te worden.Ineens staan overal de amandelbomen in bloei. De steward komt vragen waar ik in Mardin eruit wil. Hotel Bilen , zeg ik. Ze stoppen voor de deur en binnen ga ik onderhandelen over de prijs van de kamer.Ze hebben ook sauna en hamam. Even later sta ik aan de weg een dolmus aan te houden en laat me naar boven brengen, want oud-Mardin ligt rond een heuvel gebouwd met het onvermijdelijke kasteel er bovenop.Ýk hou meteen van Mardin. Ezels met mensen erop zandkleurige huizen, alles stokoud en natuurlijk ongelofelijk smerig. Where are you from? Ik zeg het nu maar direct: Holland! Oh, ik kom uit Winterswijk, zegt een Koerd. Das pech jongen, antwoord ik en hij begrijpt de humor. Hij heeft een eettent en ik moet thee drinken.Ik vraag de nodige dingen over Mardin en we hebben het over de aankomende zonsverduisterýng.Hoe doen we dat met jouw brilletje? vraagt hij. Als ik weer op tijd terug ben mag jij er ook door kijken, zeg ik. Daarna loop ik weer de benen uit het lijf om alles te zien en klim overal op om foto,s te maken. Een etage op de helling lager loop ik terug over de markt die door smalle bochtige straatjes en stegen gehouden wordt. In een hoek is de slager geiten en schapen de keel aan het doorsnijden en de stank van strond-ingewanden en bloed is niet te harden. Het weerhoudt een groepje thee drinkende mannen niet om een onderhoudend gesprek te voeren temidden van de bloederige koppen van wijlen mevr.schaap en geit. Wat later wordt er gegeten en blijkt de zonsverduistering om 2 uur plaats te vinden. Genoeg tijd om een al uitgebroed verhaal op de blog te zetten.Het stelt niet veel voor die verduistering. Je moet van goede huize komen om deze zon te verduisteren. Het is hier heerlijk voorjaar, je kunt de hele dag ýn een bloese lopen en het bijkleuren gaat in goed tempo. Ik heb natuurlijk helemaal het mannetje met die bril. Iedereen kijkt door een negatieffilmpje en van mij mogen ze die waardeloze verduistering door mijn verduisteringsbrilletje zien. Tijd om weer zinvollere dingen te gaan doen. Er moet met een taxichauffeur een deal te worden gemaakt over een rit naar het Deyrul Zaffaran klooster. Een Syrýsch-orthodox klooster uit de 4e eeuw. De Winterswijker komt goed van pas en we gaan op weg. Het klooster ligt zo,n 6 km buiten de stad ook weer tegen een heuvel aan. Binnen komt een timide jongen op me af en we spreken af dat hij me rondleidt en we Duits spreken.Hij is Duitser maar is van Syrýsch-Orth. ouders.Hij spreekt ok nieuw-Aramees.Het is indrukwekkend , de ouderdom. gebouwd op een tempel waar de Romeinen een zonnegod aanbaden en waarvan nog rudimenten aanwezig zijn.Ik mag alles filmen en fotograferen, wellicht omdat ik vertel van mijn opdracht van hun vrienden en geloofsgenoten uit Hengelo.Als klapstuk neemt hij me mee naar waar de bezoekers niet mogen komen en waarover ook niets staat in Lonely Panet: De Tafel Van Jesus waarook de discipelen aangezeten hebben.Het is in een soort altaar ingemetseld. Het was wel inschikken aan tafel maar geloof verzet borden, zeg maar. Toch maakt het indruk. Een vreemd verhaal vertelde hij over een boek, een orgineel evangelie, dat was gejat in vroeger tijden, Nu lag er een ook alweer oud boek, maar niet het , nou ja , wellicht niet hét orginele, maar dan toch zeer oud evangelisch boek. Na in het hotel me ververst te hebben ga ik dit intikken in een geweldig internetcafé. Alleen die 2 i,s dýe ze hebben is een crime. Lees je een ý dan moet daar een i staan. excuses bij voorbaad . Nu ga ik nadenken wat ik morgen ga doen.Bovendien gebeurt er de hele dag door zo ontzettend veel dat ik de helft vergeet te vermelden.(en roep nu niet allemaal in koor: Laat maar zitten!) O ja , een scooter of motor huren kennen ze niet en ik kom nu toch wel dicht bij Vrij Koerdýstan in Iraq. Syrië kun je vanaf hier bijna zien liggen. Het is een zeer mooýe,en vooral interessante boel hier. Wellicht donderdag naar Midyat.Nog dichter bij Iraq.

Diyarbakir 2 - Go to your hotel sir !!!!!!!!

Dinsdag mrt. Diyarbakir. Gisteravond laat een lang gesprek gehad met Mr.Akgunes over onze excursie.Hij is een heel voorkomend mens , die goed Frans spreekt.Maar toch krijg ik het idee dat hij zeer veel van mijn euro,s houdt. Maar dan zit hij fout want ik houd nog veel meer van mijn geld. Gevolg is dat ik de volgende dag hem bel en de negatieve beslissing meedeel.Vandaag is het lopen geblazen.De stad verkennen. Eerst staat het Syrisch-Orthodoxe kerkje van de Virgin Mary op het programma. Veel omzwervingen door erg duistere stegen met dieven achter me aan, zo erg dat ik ongevraagd hulp krijg van een paar dames van het stadsbestuur.Niet met een camera op straat lopen! en Vooral geen videocamera. Alles zou van de nek geplukt worden, mocht je hen geloven(later wordt het vele malen herhaald). Henry van de Maagd Maria doet open en vertelt me over de kerk. De diensten zijn ýn het Aramees, de families die de kerk nog als leden telt wonen binnen de muren. Enkele delen zijn nog van verre tijden. De priester komt ook nog een handje geven en als ik vertel gestuurd te zijn door hun Hengelose vrienden mag ik alles doen in de kerk.Op weg terug naar het centrum veel thee gedronken op uitnodiging. En natuurlijk weer een kleed gekocht.Maar er begint me iets niet lekker te zitten; ik ben alweer zonder pillen in te nemen op pad gegaan. Dus eerst richting hotel voor de medicatie.Daar blijkt dat die pillen waarschijnlijk in Istanbul op mij staan te wachten . Nu heeft Mieke , voor dat ik op reis ging mij een goede tip gegeven om bij de apotheek om een medicijnenpaspoort te vragen. Juist voor in dit soort gevallen is dat dus een uitkomst. Het was er alleen niet van gekomen om zulks te doen. Wat nu ? Ik ga op een bankje in de zon voor het hotel zitten en film wat in de rondte.Er komen een paar Turken op me aflopen en beginnen in het Duits aan me uit te leggen dat ik naar binnen moet gaan want er komen onlusten.Wanneer? vraag ik, vandaag? Zometeen!! U moet naar uw hotel gaan. Er zijn 4 Koerden gestorven(?) en nu is iedereen woedend. Ik zit heerlijk in het zonnetje en je kunt alles van redelijk ver zien aankomen, dus zoveel haast is er niet. Ik loop weer naar de Bazaar en wordt weer op de thee gevraagd. Inmiddels gaan de winkeliers de spullen naar binnenhalen en loopt er een peloton ME door de straat en raast er een pantserwagen van de Polis langs. De Koerden, dus iedereen kijkt maar trekt zich er niets van aan.Koop een kleed van ons, dan ben je de eerste klant dit jaar,vertelt mijn gastheer. Geef ze weg adviseer ik, dan blijf je er niet mee zitten. We bepraten de politieke situatie hier, ze hebben wel een ongelofelijke hekel aan de Turken. Ik slenter terug richting hotel en bel naar Istanbul voor de pillen. Hij zou het aan het kamermeisje vragen; bel morgen terug! En dan? Waar laat ik ze heensturen? Tijd voor een efes, daar kun je helder van denken. Naast het café is een Escane-apotheek. Naar binnen maar ja.... Niemand spreekt Engels, tot er iemand uit een deur komt en de apotheker blijkt te zijn. Ik leg het uit en vraag of hij iets tegen suiker heeft. We roepen beide allerlei namen en stoppen bij : Metformine. Doe maar een overdoos van dat spul. Ik sla achterover van de prijs.100 pillen voor €3,- Ik blij en ik krijg een Turkse koffie in de apotheek. Heb je ook een aanbieding in Betablockers? vraag ik. ,t Liefst Atenolol, dat had tie en om de bestelling compleet te maken kreeg ik ook een vrachtje bloedverdunners.Koop je medicijnen in Turkije !! Kost nix. Enfin, van de weeromstuit laat ik m,n bril liggen en ga wat eten. Op straat wordt het inmiddels steeds stiller en als ik wegga hebben ze de ruiten al met kranten dichtgeplakt.Als ik de deur uitstap zegt de eigenaar: Go to your hotel sir. ! Don,t stay on the streets, there,s big trouble coming. Dat doe ik dan ook maar en dan zitten we even later in het hotel bij de voordeur naar de tv te kijken wat er vanmiddag gebeurd is. De vlam is behoorlijk in de pan geslagen, letterlijk : we zien pantserwagens de fik in gaan de politie die keihard aan het rammen is. De politie in burger is meester in het onverwachts te voorschijn halen van geweldig lange knuppels waarmee navenand geslagen wordt, naast de tv razen de wagens van de politie inmiddels langs ons hotel. Ik baal want nu kan ik niet naar het internetcafé. Je merkt hier aan alles dat die Koerden een verdomd koerd lontje hebben. Vanmiddag zeiden ze tegen me toen we het weer over een taxi naar Iraq hadden: daar is het veiliger dan hier. Wie controleert aan de grens? vroeg ik. De Pershmerga, de vrije Iraakse koerden. In Arbil kon ik vrij rondlopen. Gekke wereld. Vanmiddag kwam ik al zwervend bij de Surpagab kerk, de enige katholieke kerk hier.Via gangetjes deed de beheerder de ijzeren poortdeur open en kon ik het heiligdom bewonderen. Maar voor ik het verlaten mocht bepaalde hij via blikken in mijn portemonaie de donatie, zowel voor de kerk alsmede voor hem. Dan brandt jij een kaars voor mijn vrouw zei ik. De ruil stond hem wel aan en liet mij de kaars aansteken. Ik raak ontroerd, in dit stokoude sýmpele katholieke kerkje bezorgt Betty me weer tranen in de ogen.

Diyarbakir-Taxi to Iraq.

Maandag 27 mrt

Vanuit Istanbul gaat er geen bus naar het vliegveld vanwaar ik wil vertrekken naar Diyarbakir.Maar eerst ga ik deze ochtend naar Maria, een orthodoxe dame die we in november ontmoet hebben toen we door Istanbul winkelden.

Maar het is maandagochtend en ze is er niet of nog niet,. Ik wil ook nog even over de bazaar lopen EN ik moet bijtijds uit het hotel vertekken dus het is weer haasten.

Inmiddels ben ik te weten gekomen dat het voordeliger is aan de Aziatische kant van de stad een taxi te nemen, maar dat had ik ook al bedacht. Dus met de tram en de ferry naar Uskadar. Daar staat een oude Turk die zij engels op mij wil uit proberen en vraagt waarmee hij me van dienst kan zijn. Hij gaat het me helemaal uitleggen. Eerst de geatis bus naar Haram en dan de bus naar Pendik, dat duurt een uur en dan de taxi naar de luchthaven. Het klopte allemaal, i.p.v. €40.= was ik nu €15.= kwijt. In de bazaar had ik daar al op gerekend door van het te verwachten voordeel alvast een fraai automatisch horloge te kopen.

Op de luchthaven moet je binnen 20 mtr. 2 keer door detectiepoortjes met hetzelfde tafereel van;Horloge af, alles uit de zakken, broekriem af etc. Ik ga me er niet meer druk over maken, maar kon toch niet laten om naar deze dubbele controle te vragen. Het ene poortje spoorde andere metalen op, nou ja, dat was dus logisch.

Na anderhalf uur sta ik in Diyarbakir en het eerste dat ze aan me vragen, buiten het vliegveldgebouw is; Wilt u een taxi naar Iraq? Wat kost dat vraag ik. Ze willen me er met alle geweld heen brengen. Nee zeg ik, Ik ga naar de stad naar Hotel Star.

Morgen dan? Maybe. Tijdens de korte rit kijk ik de ogen uit, ik heb al heel wat van Turkije gezien, maar dit slaat alles.

De stad is ommuurd met zware basaltstenen en om de 50 mtr een bastion.Volgens de gids is het de derde muur in lengte na de Lange en de muur van Adrianus in Engeland. Het is overal onwaarschijnlijk smerig, en als het mij opvalt, dan kun je er beter het ergste van voorstellen.

De chauffeur vindt het hotel en binnen op de kamer ziet het er refdelijk vies uit, maar wel 2 dagen vol te houden. Ik loop naar buiten en laat de stad op me inwerken, bedelende kinderen, kijk op het plattegrondje en besluit naat het fort/moskee en uitzichtpunt over de Euphraat te lopen. Onderweg allemaal tjokvolle theehuisjes en ik trek volop bekijks omdat er geen buitenlanders rondlopen. In de muren om het fort houdt men vee in kleine bedopte hokken half in de grond, ik moet er een bkijken en naar binnenspringen, de vloer bestaat uit redelijk vloeibare mest waarop ik sta en de geur is adembenemend. n7u nog wat grieperige kippen en het beeld is compleet. Ik maak wat foto's en loop terug. Ga onderweg ook voor zo'n theetentje zitten en slurp het glas leeg. In een nootjes winkel vraagt een nette heer of ik Frans spreek. Hij blijkt de vorrmalige hoofd van het Tourist Office te zijn. Mooi , ik vertel dat ik naar Midyat wil en ineens schiet het weer te binnen dat ik woensdag die zonsverduistering wil zien op de Mt. Nemrut.

Hij heeft een vriend........... etc etc . Straks om 22.00 uur tref ik hem weer bij mijn hotel met een plan. Eerst dus dit stuk schrijven en dan nodig wat eten, zit de dag er zoweer op.

Het Aramea Mysterie

Foto boven : Basiliek van Johannes de Evangelist in Selcuk Turkije




De tocht naar Midyat, de eerste halte, was een ramp. In de bus zaten meer mensen dan bij ons in Nederland wettelijk is toegestaan. In het gangpad zaten allemaal kinderen. Bij elke halte kwamen er meer bij. We hadden heel weinig beenruimte en het stonk vreselijk. Het vreemde was dat ik ook daar een buitenlander was. Als ik iets te eten wilde pakken voor mezelf, keken twintig hongerige ogen me aan. Toen het avond begon te worden, probeerden al die kinderen te slapen, in het gangpad en onder de stoelen van hun ouders. Je kon niet opstaan zonder een van die kinderen te vertrappen. Tegen de ochtend begon de chauffeur heel vreemd te rijden. Het leek net of hij met moeite wakker bleef. De man die naast hem zat, merkte dat kennelijk ook op, want hij begon met hem te ruziën. De bus werd tot stilstand gebracht en de andere man nam het stuur over. [/i]
Ik dacht dat we nooit veilig aan zouden komen, maar toch bereikte de bus zonder ongelukken Midyat, de vroegere hoofdstad van Tur Abdin"

Tot zover een verslag van een reis naar het Oosten van Turkije door een Aramees meisje.

Tijdens mijn speuren naar info over Kurdistan en Syria stuitte ik regelmatig op geruchten over de genocide op de Arameeërs, niet te verwarren met de Armeniers, in de beruchte jaren 20 van de vorige eeuw.
Men was verplicht een Turkse achtenaam te nemen en het Syrisch-Orthodoxe geloof werd repressief vervolgd.Diyarbakyr heette Amid en de streek rondom Midyat was Tur 'Abdin.
Er zou een beweging bestaan die wilde aantonen dat Jezus wel degelijk bestaan had en daar ook overtuigende bewijzen van bezat. Joshua Kristes was zijn naam, lichtelijk verbasterd naar het Grieks. Ook wil die beweging dat de aartsvader Abraham wordt losgekoppeld van de islamitische Ibrahim.Daar zou in Urfa, nu Sanliurfa bewijzen zijn te vinden dat Mohammed hierover of onjuist was weergegeven of zelf onjuiste verhalen had verteld.
Uiterst explosief materiaal.
Ik ga nu met nog meer nieuwsgierigheid
daarnaar onderzoek verrichten.Zowel in Turkye als in Syria.

OP Naar Kurdistan ! Leve De Kippen !!




In 2006 zal mijn eerste reis gaan naar Koerdistan in Z.O.Turkije.Het grenst aan zowel Syrië-Iraq-Iran als aan Armenië. Volgens zeggen is de streek na de arrestatie van Öcelan in 1999 nu politiek rustig, alhoewel er, sinds de oorlog in Iraq , weer bomaanslagen voorkomen. Maar wellicht dat de vogelgriep hierop een gunstige uitwerking heeft gemaakt. Zijn die kippen toch niet voor niets doodgemaakt.
In Koerdistan wil ik o.a Harran bezoeken, een "bijenkorfhuizen" dorp , waar ooit aartsvader Abraham c.q. Ibrahim heeft vertoefd. Het dorp wordt in Genesis genoemd als Charran, evenals het in Syrië gelegen bijbels dorp Ar Rasafa.
Daarnaast wil ik , als het weer het toelaat de Mt. Nemrud op, om daar de hoofden van diverse goden, die daar liggen , te gaan zien. Het is de laatste rustplaats van Antiochus ,ook Apollo en Zeus en Herakles liggen er in steen.Kijk voor meer info op: www.nemrud.nl/ .Ik hoop dat ik met de zonsverduistering op 29 mrt met een groepje naar de top kan komen om daar dat vreemde spectakel te aanschouwen. Wellicht dat er ook nog tijd is om naar een eiland in het Van meer te gaan om daar één van de oudste Armeense kerkjes te bezichtigen.
Kortom , het reisschema laat nauwelijks rust toe, en zo hoort het.Maar Syrië lokt ook!!!!!

Ik vlieg op Istanbul en ga dan direct door met een binn.vlucht naar Diyarbakir.
Om daar op 29 maart de totale zonsverduistering te zien.(Kijk hiernaast bij links. ) Daarna zal het reisschema wel helemaal doorelkaar liggen,zoals zo vaak.Je doet er dus goed aan dagelijks de site te bezoeken voor de avonturen van Wim in Kurdistan